Lettermenger in Wonderland.

Dit is geen kinderverhaaltje.
En toch is het dat toch.
Het is heel erg waar.
Maar het is toch niet waar?
Als je nog durft,
lees het dan maar.
Maar je bent gewaarschuwd!

Stel je toch voor, er was eens een jongen, ze noemden hem Lettermenger.
Hij studeerde van taal en van toneel, maar kwam na dit alles bij een bank te werken.
Waarom rijmt er nu plots het woord "vlerken"?

Goed, hij hield het daar acht jaren vol, maar steeds meer voor minder, steeds krommer zaken rechter pratend, nam Lettermenger afscheid en vond een andere baas. Hopelijk een lievere.

Hij ging de zorg in. Voortaan haalden zijn collega's en hij elke middag kinderen van school af met soms een verstandelijke en vaak een opvoedings-achterstand.
In het weekend fietste Lettermenger in zijn eentje vijftien kilometers ver naar een vakantiehuisje, waar hij een heel weekend met vier kinderen er het lolligst en vermakelijkst mogelijk van maakte -met een budget van luttele knaken.

Lettermenger schrok!
Hij zag dat de persoonlijke papieren van zijn kids werden opgeslagen in plastic Curverkratten, die werden neergezet in een garage op het vakantiepark, waar iedereen eigenlijk vrij eenvoudig binnenkomen kunnen zou.
Hij vroeg zijn baas of dat wel kon, wilde eigenlijk zeggen dat dit niet kon.
Zijn baas beloofde een kluis.
Die kwam toen Lettermenger al lang ziek van alles was.
Dat vertel ik je nu dan maar vast.

Maar Lettermenger schrok van nog een heleboel meer!
Hij vroeg zich af of het eigenlijk wel veilig was dat hij in zijn eentje met vier kinderen in één vakantiehuisje zat.
"Ja," antwoordde zijn baas, "er is nog een ander vakantiehuisje waar een collega van jou zit met nog vier kinderen."
"Maar die zijn er niet altijd, want er zijn niet altijd kinderen die bij ons hun weekend komen vieren. Wat dan?"
"Dan heb je de noodtelefoon nog. Die mag jij dan bellen."
Dat had Lettermenger een keer gedaan.
Hij kreeg toen de baas van de baas aan de telefoon!
En het was weekend, dus die had misschien niet zo'n zin in telefoon.

Ik zal het je vertellen wat er dat weekend gebeurde.
Lettermenger zou drie kinderen in het huisje op bezoek krijgen, zo had zijn baas verteld.
Toen ze alledrie in huis waren, wilde hij gaan vragen wat ze dit weekend allemaal wilden gaan doen.
Maar de bel ging!
Er stond nog een meisje voor de deur!
Lettermenger had helemaal niet te horen gekregen dat zij dit weekend komen zou.
Er waren ook helemaal geen papieren van dit meisje aan hem gegeven.
Dus hij wist niet waar ze woonde en wie hij dus moest bellen als er iets aan de hand was.

Dan zul je zien dat juist dan dat toch gebeurt.
Het meisje kreeg heimwee. Dat betekent dat je terug naar huis toe wil. Dat ken je misschien wel.
Maar Lettermenger kon haar niet terug naar huis toe brengen.
"De noodtelefoon!" dacht hij toen.
Hij belde de noodtelefoon en kreeg de baas van de baas eraan.
Weet je wat die hem zei?
"Dan laat je de kinderen toch alleen als jij klaar bent met werken. Ga maar naar huis."
Maarja, dat kon Lettermenger toch niet doen?

Hij had zijn baas ook om iets anders gevraagd of dat wel mocht, één verzorger met vier kinderen in één huisje.
Je weet zelf, er zijn ook grote mensen die niet met hun vingers van kinderen af kunnen blijven.
Die vieze spelletjes met kinderen willen doen.
Dan moet je toch wel een beetje ervoor zorgen dat dat niet kan. Toch?

Weet je wat zijn baas toen zei:
"Iedereen die bij ons werkt moet naar de gemeente. Daar moeten ze een papieren bewijs ophalen waarop staat dat ze nooit iets verkeerds hebben gedaan als werker in de zorg. Met een stempel erop!"
"Maar daarna is het toch ook slim om af en toe te controleren of het goed gaat? Niet alleen om vieze spelletjes, maar er kunnen ook andere dingen gebeuren."
"Wij vertrouwen onze medewerkers," zei zijn baas -en daarmee moest het uit zijn.

Weet je nog waarvoor die Lettermenger had geleerd? Oja! Taal en toneel. En ook over opvoeden hoor. Maar dat was alweer lang geleden dat hij daar iets mee had gedaan. Hij had acht jaar lang bij zo'n bank gewerkt, weet je wel?

Die eerste dag dat Lettermenger niet op kantoor maar bij de kinderopvang binnenkwam, dat was wel even wennen!
Geen computers en kantoortafels, maar speelgoed en klimrekken!
En weet je wat? Zijn collega vertelde hem in een half uur wat hij allemaal doen moest en waar alles lag. En dat was het. Zo moest hij het maar weten.

Zo gebeurden er nog een heleboel meer dingen.
Lettermenger werd er heel erg ziek van.
Nu werkt hij er niet meer.
Nu mengt hij alleen nog letters.
Daar wordt hij wel heel blij van.

Hij schrijft dit verhaal voor jou.
Als jij hem hebt gekend van toen, daar bij de opvang, doordeweeks of in het weekend,
dan doet hij jou de hartelijke groeten.
Het doet hem pijn dat hij is gegaan,
dat was zeker niet om jullie!

Hey, dame! Jij kunt dansen als de beste, omdat je straalt en omdat jij kunt zweven terwijl je danst!
En hey, hooligan! Ben een beetje een lieve hooligan enne - ook jij zit in mijn hart, hoor!
En hey, wonderboy! Ik hoop dat je nog een heleboel meer mensen ontmoet waarmee je een lijntje hebt dat geen woorden nodig heeft. Door jou ook heb ik anders leren

Lettermengern...